Στο σπιρτόκουτο φυσικό σου περιβάλλον

αναθεωρείς την κλειστοφοβία

τόσο

μέχρι να παραδεχτείς πως ο νέος άνθρωπος

δεν είναι φτιαγμένος για πράγματα αχανούς διαμετρήματος.

Με αυτά τα γυμνά πέλματα

με αυτά τα κομμένα στα πατώματα νύχια

δίνεις σημάδια

πως κάτι πρέπει πίσω να άφησες

πως μια σκιά σύντομη από εσένα

πέρασε κάποτε από εδώ

κι απλώθηκε σκοτεινιάζοντας τις θέες.

Ο κόσμος με την μουδιασμένη έκτη του αίσθηση

σε παρατηρεί

να πετάς για φωσφορίζοντα έντομα τις νύχτες.

Στην άψογη παράσταση σου

μια τελευταία άοπλη εκτόξευση

στους γκρίζους ουρανούς

αρκεί.