Μέσα στην noir ηλεκτρονική σου νύχτα. Αυτό που εξαπολύουν τα λέιζερ μάτια σου πυγολαμπίζει.

Οι ερπύστριες πάνω απ’ τα κρανία. Οι γερανοί που φτιάχνονται από άλλους γερανούς.
Τα άπειρα τηλεκοντρόλ και ποιος θα νοιάζεται σε εκατό χρόνια γι’ αυτό που τώρα σε κάνει να ξενυχτάς; Αν υπάρχει ακόμα κάτι που μπορεί και σε κρατά ξύπνιο τα βράδια.

Οι ακάλυπτοι γίνονται ξαφνικά ήσυχοι και συνειδητοποιείς πως η έννοια της ασφάλειας βρίσκεται μόνο σε συνάρτηση με άλλες μορφές ζωής. Είτε αυτές την απειλούν είτε στην εξασφαλίζουν.
Τα ντουβάρια δεν έχουν να κάνουν τίποτα με το θέμα αυτό, παρά μόνο να εγκαθιστούν την ψευδαίσθηση τους.

Τα πισί ανάβουν και οι παρέες μαζεύονται τριγύρω. Δεν αργείς επίσης να καταλάβεις πως αυτό είναι η νέα φωτιά. Το νέο κοινό σημείο anaforas. Ο νέος τρόπος επικοινωνίας. Η νέα κοινή πληγή.

Κι αν πρέπει να γυρίσω πίσω στον χρόνο για να σβήσω εντελώς την ύπαρξη σου, μην εκπλαγείς αν το κάνω. Τώρα σε λίγο η χρονομηχανή μου θα είναι πλήρως επισκευασμένη.

Το μόνο που θα μείνει μετά είναι να βρω άπειρους τόνους καυσίμου για να την δουλέψω.

Και να πατήσω ξερό delete.