Δουλεύεις στο βενζινάδικο, δουλεύεις στο μεταλλουργείο. Δουλεύεις όπου υπάρχει δουλειά.

Στο τέλος απλά σχολάς. Μέχρι αύριο πάλι. Χωρίς ποτέ να ξεμπερδεύεις. 

Τα βράδια κατηφορίζεις στο κέντρο. Περήφανος για τον ανδρισμό σου.

Μια φωλιά από εκρήξεις, μια όαση από πυροτεχνήματα.

Μια μορφή μεταβατική από την Οργή στο Έργο, εγκλωβισμένη στο στάσιμο κοπάδι των ανθρώπων.

Δεν κλαις ποτέ, μόνο ανεβάζεις τους γιακάδες σου και τα δυο σου κεφάλια ψηλά.

Εναντία στις βαρύτητες, ένας γήινος αστροναύτης σε μόνιμο χρόνο αφθαρσίας.

Κάποτε ήσουνα μέδουσα κι όμως κατάφερες να φτάσεις ως εδώ χωρίς να φταις για τίποτα.

Με στολή τριχοφυΐας, που κρέμεται από πατώματα, που κρέμεται από ταβάνια.

Είσαι και γαμώ τα παιδιά, ρε συ! Αλήθεια, φαίνεσαι ωραίος, φαίνεσαι και ο πρώτος.

Κι όλοι οι άλλοι δεν μπορούν να δουν πως είσαι εδώ για πάντα.

Ακμαίος ακόμη και στις 6 το πρωί, μετά από ολονυχτία κατάνυξη και αλκοολοποσία. Ποτά διπλά και ανόθευτα.

Σου αρέσει να καπνίζεις ένα εκατομμύριο τσιγάρα μονομιάς. Δεν τα καταπίνεις. Τα γεύεσαι.

Σύντομα θα σε γουστάρουν όλοι. Θα είναι όλοι του χεριού σου. Τα μυαλά τους οι πλαστικές μπάλες που ζογκλάρεις.

Μια από αυτές τις μέρες θα δείξεις στον κόσμο τί σημαίνει πόνος. Μια από αυτές τις μέρες.

Το όπλο στο κεφάλι σου που μεγαλώνει. Η εκπυρσοκρότηση στην τσέπη σου που καραδοκεί.

Πλένεις τα δόντια σου επίμονα τα πρωινά αλλά κόβεις τα νύχια σου επιμελώς.

Μια αρσενική γροθιά με εγκέφαλο πόρνης.

Και τους βλέπεις τι κάνουν. Μα δεν πειράζει. Θα τους ξεγελάσεις ξανά. Θα σε μεταλλάξουν και πάλι.

Ζάλισε τους κι άλλο, μέχρι να λυγίσουν.

Κανέναν τους δεν αγάπησες. Κανείς τους δεν σε αγάπησε ποτέ.

«Είστε όλοι σας το μεγάλο μου υπαρξιακό πείραμα.»