Ι.

Γεννήθηκα για να κάνω Όνειρα

ανίκανα

παγοθραυστικά πουλιά

σε άκρατες λευκότητες τυφλωμένα.

Να λάμψω σύντομα στην πιο νευρωμένη μου χειρονομία.

Εκτοξεύτηκα πίσω

για να δηλώσω εφιάλτες ανάγωγους

απρόσμενα αδηφάγα έντομα

σε δυσβάσταχτες σιωπές προσαρτημένα.

Να ξοδευτώ προσεχτικά εκεί που κανείς δεν είναι.


ΙΙ.

Πέθανα για να κάνω Εφιάλτες

πυρηνοκίνητους

κρότους βεβιασμένων βημάτων

σε θαμπούς ιλίγγους γονατισμένοι.

Έχεις την εντύπωση πως μπορείς έτσι απλά να παίξεις μαζί μου;

Επέστρεψα από το πουθενά

για να δέσω ηλεκτρικούς αγγέλους

ρυτίδες από ίχνη απάτητα

σε καπνούς ψιθυριστούς και αστέρια αδιάκριτα.

Ή νομίζεις πως ο Λάζαρος αναστήθηκε έτσι για το εφφέ της υπόθεσης;


ΙΙΙ.

Κι αν ακόμα πορφύρωσα επικίνδυνα χείλη και μελάνιασα δέρματα ανεξίτηλα

έκλεισα τα ακαριαία βλέφαρα αλλοιώνοντας το αληθές

όλα τα αντίγραφα των εαυτών μου πανομοιότυπα σαν σκιές που δεν γιατρεύονται

έριξα πίσω μου σε πλήξεις από αναμνήσεις

και κράτησα κρυμμένα σε αίματα σκοτεινά και κορμιά παγωμένα

αφήνοντας μόνιμους κατοίκους υποκατάστατα ζωής

να υποκρίνονται με επιτυχία την ανάσα και το βλέμμα

κάτω από τα σαπουνισμένα άκρα μου που τσούζουν σε άλματα και σε αλμυρές πληγές

αφέθηκα ξανά

εγώ η αστυνομία της σκέψης μου

εγώ το ακλόνητο σου άλλοθι για τους καθημερινούς σου θανάτους

κρατήθηκα και πάλι

όπως όλα όσα δεν ήθελα να συμβούν και περνούν σαν όνειρο από επάνω σου

που δεν θυμάσαι

κι όμως χρωστάς στην άρνηση του, ένα μέρος από το κεφάλι σου για πάντα.

στάθηκα τώρα

κοντά σε αφύλαχτο παράθυρο δίπλα στα μποφόρ, να σου παραμιλώ, όλα όσα δεν ήθελα ποτέ να πω.