Οι  σφαγείς και οι ζητιάνοι μου ψιθυρίζουν πως πάνω από τις θάλασσες
όλες οι νύχτες μένουν όμοια ασάλευτες και απαράλλαχτα ίδιες

τα άκρα μας δεν θα μπορέσουν να τις χωρέσουν

και είναι λίγοι αυτοί που πάνε ως Εκεί.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος.

Τώρα

εκείνοι που προσέχουν τα πτώματα σαν ξαπλώνουν
και
εκείνοι που ξελογιάζουν τον φόβο του κενού

παρασύρονται.

O κόσμος ξεχνά το παρελθόν του κι όμως μένει πεισματικά αγκιστρωμένος επάνω του.

Πάντοτε

οι καιροί είναι σκοτεινοί και οι άνθρωποι μονάχοι ξενυχτάνε.

Και ‘γω στην μεγαλύτερη μου ελευθερία ανήσυχος.