Μετά από εσένα

στέκομαι τόσο κοντά στο κλάμα

έλειψαν στις νύχτες οι γυμνές πλάτες και τα κορίτσια με τους υγρούς οφθαλμούς διάπλατα ανοιγμένους

οι οργασμοί των εραστών έπαψαν να ευοδώνονται, απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία από εκείνη που έπρεπε

αφυδατώθηκαν οι γαλανοί ιδρώτες

τα σφιγμένα χείλη στα φιλιά λίγο πριν αφεθούν, έσβησαν

τα βαθιά βλέμματα θόλωσαν.

~Δεν έχω την πολυτέλεια να πέσω στα μάτια κανενός.~

Ονειρεύτηκα πως

κατάφερνα να σε ξυπνάω μ’ένα χάδι τόσο αγνό ανάμεσα στους μηρούς που σχεδόν σε τραβούσε λίγο παραπάνω από την επιφάνεια του ύπνου

η μικρή σου πληγή δεν μας φόβιζε πια

το κατευναστικό σου βλέμμα έφερε το φύλο σου πιο κοντά στις άκρες των δαχτύλων μου.

~Θα ήθελα να ξέρεις πως έχω μετανιώσει για αρκετά πράγματα που έχω κάνει μαζί σου και που πραγματικά δεν ήθελες, δεν τα ένιωθες και δεν σου ταίριαζαν.~

Το αριστερό σου μάτι κενώθηκε απεγνωσμένα
άδειασε από ένα δάκρυ που συνέχισε να γλιστράει απαλά στην ανέκφραστη όψη σου.

Άναψες το θρυλικό σου τσιγάρο κρατημένη σφιχτά στην άκρη του κρεβατιού μας.

~Έμαθα να ντρέπομαι, να ντρέπομαι για την άσχημη πλευρά του εαυτού μου, ή έστω προσπαθώ πολύ, ακόμα.~

Έλειψαν στις νύχτες οι άνθρωποι που μέσα τους ζουν. Μου έλειψες.

~Και εδώ λέμε αντίο.~

Τώρα πια ο Πόνος είναι τόσο παλιός που μοιάζει σαν ποτέ του να μην υπήρξε και για τους δυο μας.

Δεν μπορώ να φανταστώ τί θα γινόταν αν μπορούσαμε να είχαμε μία ευκαιρία.