Ι.

Στα νεκροταφεία δίπλα στις θάλασσες, εκεί που ζευγαρώνουν για πάντα οι ψυχές
η υπερειρηνική μας σχέση ανθοφορεί αγκαθωτά σε χείλη που δεν ψιθυρίζουν

προσευχές δειλές, αλλά νανουρίσματα φτιαγμένα από θρίλερ χαρούμενα

ρήματα στεφανωμένα με νοήματα αμφίβολα, αλλά με εκτυφλώσεις αστερισμών ευκρινείς.

Τα λόγια μας κρατάμε συμπληρωματικά και αντίστοιχα
όχι σε προκάτ υποτίμηση αλλά σε ξέσπασμα αμφίδρομο και έκρηξη αλυσιδωτή.

Μέχρι που οι λέξεις αποκαλύπτουν την κενότητα τους και συ γδύνεσαι την ανάγκη τους μονομιάς.

ΙΙ.

Στις θάλασσες δίπλα στους ορίζοντες, εκεί που τα πράγματα μοιάζουν πως αλλάζουν σε μια νύχτα,
για να πετύχεις φτιάχνοντας πυροτεχνήματα, μέσα στον κατακλυσμό ενός κόσμου που αναμασιέται και ξεχνά

πρέπει να είσαι πρόστυχος και ευγενής μαζί

πρέπει να έχεις ήδη δει την διαφορά ανάμεσα στο θηρίο και στον άνθρωπο

καθώς ψηλαφίζεις τις ανατομίες και κάνεις τα κομμάτια σου κάποιου άλλου.

Επιμένω στις κλειδώσεις και εσύ στους χαλινούς.
Μέχρι να σε φωνάξω με το όνομα μου. Μέχρι να με φωνάξεις εσύ με το δικό σου.

ΙΙΙ.

Στα κορμιά από πέτρα και αίμα αναγγέλθηκαν οι νύχτες δίχως ξημέρωμα.

Σου λέω: «Όταν μας ονειρεύομαι μας ονειρεύομαι λιγότερους.»
Μου λες: «Ένα διαφορετικό εμένα και ένα διαφορετικό εσένα.»

Η πράξη γίνεται το μέσο που δεν αφήνει πίσω της σκιές.
Αναιρώ την ντροπή και γιορτάζω την απτή πραγματικότητα που τόσο καιρό αρνιόμουν πεισματικά πως υπάρχει.

Μια νίκη και για τους δυο αναμφίβολη.

Ένα βήμα για σένα. Ένα βήμα για μένα. Μαζί ένα πέρασμα.

Με την μαύρη μου σημαία-ρούχο πεταμένο στην στροφή
σε καρφώνω και επιστρέφω με κύκλους ομόκεντρους σε νέες αναγνώσεις των εαυτών μας.
Εκείνων των παλιών, μέχρι που να κείτονται κοχύλια άδεια ξεβρασμένα
και αυτών των νέων, μέχρι που να τρέμουν κάτω από το γυμνό φως μιας αποστειρωτικά φρέσκιας ανατολής.

Γεννιόμαστε ξανά έτσι όπως πιο δυνατά από την πρώτη φορά.


IV.

Αν εξισώσεις το Απόλυτο, το χωρίς παρερμηνείες,
το απαλλαγμένο από σχετικότητες υποκειμενικής αντίληψης και αλληλεπίδρασης,
με το Αληθινό.
Αν καταφέρεις να γυμνωθείς των ουρανών το λευκό χρώμα
και σταθείς μουδιασμένος και πολύχρωμος απέναντι στο κώμα του ξέσκεπου νου.

Θα έρθει η ώρα να καταλάβεις το κενό μέσα από το οποίο έχεις πια αναδυθεί.

Θα μπορέσεις να δεις από απόσταση
το μέρος εκείνο που μπορείς να κάνεις μια πραγματική αρχή ως ένα άλλο ον.

Στην πιο τελεία στιγμή άναψε τον ήλιο για το ανδρόγυνο σιαμαίο εγώ μας.